Uitgekotst door de samenleving, maar deze helden zijn de stille hoeders van het kapitalisme. U weet het al, het betreft de voorzitter van de remuneratiecommissie bij beursvennootschappen.

Het basissalaris van bestuurders is weinig controversieel, behalve bij het gepeupel. Topbestuurders zijn ambitieus met grote plannen voor de vennootschap. En voor zichzelf. De remuneratiecommissie binnen de raad van commissarissen snapt dat een hoog basissalaris ontoereikend is om bestuurders gemotiveerd te houden en zo hun onderneming naar grote hoogtes te leiden. De kortetermijnbonus is een noodzakelijke worst om toppers in beweging te krijgen. De additionele langetermijnbonus is een mega-worst, zodat die beweging aanhoudt.

Stervelingen vinden dit onbegrijpelijk. Remuneratiecommissies proberen dit onbegrip te neutraliseren door een flinke dosis verwarring. Tientallen pagina’s in het jaarverslag zijn aan bestuurdersbeloningen gewijd, waar dure woorden naadloos overgaan in schijnbaar oeverloos gezwets. Leunend op pseudowetenschappelijk onderzoek van hoogstaande gespecialiseerde adviesbureaus wordt het onverdedigbare verdedigd. De benchmarks en peer groups vliegen je om de oren, vergezeld van ondoorgrondelijke tabellen uit zowel het meest recente als eerdere generaties beloningsbeleid. Allerlei (on)voorwaardelijk toegekende variabele beloningen met deels geheime toekenningscriteria worden eruit gespuugd. Met als reddingsboei de discretionaire bevoegdheid van de remuneratiecommissie, essentieel om een variabele beloning extra omhoog te krikken als het even tegenzit.

Iets dat heel eenvoudig kan en moet zijn, wordt via complexiteit een doolhof waardoor onzinnige zaken door de strot van aandeelhouders kunnen worden geduwd. Kritische opmerkingen van een enkele nuchtere aandeelhouder worden gepareerd door er fijntjes op te wijzen dat het beloningsbeleid door de meerderheid van aandeelhouders in het verleden was goedgekeurd.  

Het is allemaal niet netjes, maar iemand moet het doen. 

Errol Keyner is Adjunct-Directeur van de VEB